دو سوی سیم خاردار

یه مطلب توی یه وبلاگ دیدم که به نظرم جالبه.

http://ourperspective.wordpress.com/2008/07/15/simkhardar/

خلاصه اش اینه که هر کسی فکر میکنه اوضاع بقیه بهتر از اونه در حالی که بقیه هم در مورد اون شخص برعکس فکر میکنن. اینکه کسی بخواد شرایط زندگیش بهتر باشه هیچ اشکالی نداره و خیلی هم خوبه ولی به نظر من انسان باید با شرایطی که داره خودش رو وفق بده و مشکلات رو کم کم حل کنه اینکه آرزو کنیم ایکاش من جای فلان کس بودم به نوعی فرار کردن از حل مشکلاته. بهتره به جای فرار از مشکلات به فکر حل کردنشون باشیم.

وقتی هنوز مهاجرت نکرده بودم وقتی یه مطلب منفی در مورد استرالیا و یا بطور کل در مورد زندگی در خارج از ایران میخوندم یا میشنیدم تو دلم میگفتم اگه واقعا" اینطوره که میگی پس چرا برنمیگردی ایران؟

حالا که خودم دارم تو استرالیا زندگی میکنم میبینم اینجا هم مشکلاتی برای خودش داره منتها از یه نوع دیگه. این  هم بگم که اگه بخوام اینجا رو با ایران مقایسه کنم  کفه ترازوی بطور محسوسی به طرف اینجا سنگینی میکنه و تحت هیچ شرایطی حاضر نیستم برگردم ایران. فقط موضوع اینه که دوستان عزیز، فکر نکنین وقتی رسیدین اینجا دیگه تمام مشکلات حل میشه. اینجا هم مشکلات خودش رو داره به علاوه دوری از نزدیکان که میشه گفت بزرگترین مشکلش هم همینه.ناراحت

ولی در واقع اکثر این مشکلات قابل حله اون مشکلاتی هم که حل نمیشن (مثل دوری از نزدیکانناراحت) باید باهاشون کنار اومد.

خوب باشید.

  
ساعت ٥:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۸ امرداد ۱۳۸٧
تگ های این مطلب :استرالیا و تگ های این مطلب :مهاجرت